اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَهِ وَفي كُلِّ ساعَهٍ وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَناصِراً وَ دَليلاًوَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً     
 
ويژه نامه
 
ويژه نامه بهاييت
 
 
 
 
 
 

 چشم انداز ايران؛ نشريه اي نام آشنا


استاد سید هادی خسروشاهی

دوماهنامه چشم انداز ایران برای من نشریه نام آشنایی است و سابقه ای دارد از دوران پس از پیروزی انقلاب اسلامی که با عنوان راه مجاهد چاپ و منتشر می‌شد و علی رغم حجم کم و چاپ مردمی و بدون زرق و برق، نشریه پرمحتوایی بود  حقایقی را درباره مسائل روز و مستدلی به نام «سازمان مجاهدین» مطرح می‌کرد. من از همان زمان پیگیر نشریه بودم تا اینکه شرایط زمان ایجاب کرد تحولی ایجاد شود و چشم انداز ایران منتشر شد که در واقع نشریه تکامل یافته نشریه نخستین بود و از نظر محتوا، پخته تر و کامل تر، که قابل مقایسه با نشریات مشابه نبود.

البته اکنون که یکصدمین شماره چشم انداز ایران انتشار می‌یابد، این خوانندگان آن هستند که باید نظر دهند و به داوری بنشینند و من به عنوان خواننده قدیمی نشریه، آن را نشریه ای وزین، منطقی، مستدل و آگاهی بخش می‌دانم. گرچه خود ممکن است در بعضی مسائل مطرح شده با برداشت‌های نویسندگان آن موافق نباشم.

البته چشم انداز ایران در کلیت خود قابل استفاده برای عموم است، ولی گاهی بحث‌ها ـ مثلاً درباره اقتصاد ـ خیلی تخصصی می‌شود که قاعدتاً با ذائقه همه خوانندگان هماهنگ نیست.

مسائل تاریخی و سیاسی مطرح شده در نشریه نوعاً از عمق خاصی برخوردار است و علی رغم اینکه نویسندگان آن‌ها اشخاص مختلف و متعددی هستند، از انسجام ویژه ای برخوردار است که این انسجام بی تردید ناشی از دقت نظر و تکامل فکری مدیر مسئول آن، جناب لطف الله میثمی است که دوستی و اخوت ما نیم قرن سابقه دارد.

در واقع، «میثمی» علی رغم معلولیت دست چپ و فقدان بینایی ظاهری، «دست کاری» و «بینایی واقعی» خود را به کار می‌گیرد و مباحث را منسجم و قابل مطالعه عرضه می‌دارد، اگرچه ـ همان طور که اشاره کردم ـ ممکن است با بعضی تحلیل‌ها و ارزیابی‌ها موافق نباشم، اما بر این باورم باید با دیدگاه‌ها و نظرات دیگران آشنا شد و از موارد اختلاف هم چشم پوشی کرد. جمله جالبی شهید استاد شیخ حسن البنا مؤسس سازمان «اخوان المسلمین» مصر دارد که به نظرم در همه مسائل می‌توان مورد توجه قرار داد. او می‌گوید: «در آنچه اتفاق نظر داریم، متحد شویم و در موارد اختلافی، همدیگر را معذور بداریم.» پس داوری مثبت من درباره چشم انداز ایران به مفهوم موافقت با کل مطالب منتشره نیست، ولی بر این باورم که نباید انتظار داشت همه دوستان و برادران در همه امور و مسائل یکسان فکر کنند و یکسان نتیجه بگیرند. اختلاف برداشت‌ها یک امر طبیعی است، ولی این امر نباید موجب دوری یا نادیده گرفتن محسنات شود.

پیشنهاد من این است که نشر خاطراتی از نوع خاطرات آقای سعید شاهسوندی ادامه یابد که می‌تواند برای جوانان معاصر راهگشا باشد و کسانی را روشن سازد که هنوز به سراب اپوزیسیون کور و خشن سازمان خلق با چشم موافق می‌نگرند، بدون آنکه نتایج اقدامات آن را مورد ارزیابی قرار دهند. این افراد به یک سؤال پاسخ دهند که این همه آزادی عمل سازمان در اروپا، آمریکا و بلاد ارتجاع عرب و این همه هزینه‌های میلیاردی از کدام آبشخور سیراب می‌شود؟ پاسخ به این نوع پرسش‌های مهم، نیازی است که چشم انداز ایران می‌تواند آن را برآورده سازد.

نقص ویژه ای که چشم انداز ایران دارد، فقدان بخش «معرفی کتاب» و «نقد و بررسی کتاب» است. به اعتقاد من، نشریه باید صفحاتی را به معرفی کتاب‌های جدید اختصاص دهد و صفحات دیگری را هم با نقد و بررسی کتاب‌های تاریخی، سیاسی، فرهنگی و... پر کند.

در بعضی شماره‌ها و به خصوص در ویژه نامه آیت الله طالقانی، عکس‌ها متعلق به چه کسانی است؟ و با خواندن متن هم به علت تکرار اسامی گوناگون بر آن‌ها روشن نخواهد شد که عکس متعلق به کدام یک از بزرگواران است. ذکر نام و شرح عکس در زیر آن، امری پسندیده است!

در این ویژه نامه ـ که بسیار پربار بود ـ انتخاب عنوان «آرمانگرای سوسیالیست؟!» جالب نبود. اگر ملاک و انتخاب عنوان محتوای کتاب «اسلام و مالکیت» آیت الله طالقانی باشد، باید توجه داشته باشیم که آن کتاب با توجه به منابع و مبانی فکری اسلامی تهیه شده است، نه اندیشه جدید الحدوث سوسیالیسم! عنوان آرمانگرای اسلامیست! به نظر می‌رسد صحیح تر بود.
0/5 امتياز (0)
نظرات
نام
نام خانوادگي
نشاني پست الكترونيكي
متن