اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَهِ وَفي كُلِّ ساعَهٍ وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَناصِراً وَ دَليلاًوَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً     
 
ويژه نامه
 
يادمان استاد خسروشاهي رحمت الله عليه
 
 
 
 
 
 

 اجازات استاد خسروشاهي از مراجع و علما منتشر شد


کتاب اجازات که شامل بیش از ده اجازه صادره از مراجع و علمای بزرگ از جمله امام خمینی و آیات عظام خوئی، سید محمدهادی میلانی، مرعشی نجفی، سید محمد صادق روحانی و...  برای استاد سید هادی خسروشاهی می باشد توسط انتشارات کلبه شروق منتشر شد.

در بخشی از مقدمه این کتاب آمده است:

اجازه در محافل حوزوی و فرهنگ اسلامی، در موارد مختلف مانند: اجتهاد، نقل حدیث، امور حسبیه نوعی گواهی علمی ـ معنوی است که به طلاب علم و فضیلت، پس از طی مراحل تحصیلی و کسب مقامات علمی ـ معنوی، از طرف اساتید و مراجع، به عنوان سند، داده می شود.

این گواهی‌ها از سوی اساتید و بزرگان فقه و حدیث در واقع برای تایید دانش اندوزی و کسب علم و وصول به مرتبه اجتهاد و نقل حدیث برای تلامیذ خود و یا طلاب دارای صلاحیت، صادر می گردد.

مهم‌ترین نوع اجازات، اجازه اجتهاد است که در آن استاد یا عالم والامقامی به مراتب علمی ـ فقهی و اصولی ـ تلمیذ خود گواهی می دهد و رسیدن او به مرتبه اجتهاد را تصدیق می کند و توانایی فقهی او را در استنباط احکام شرعی، از متون دینی، تایید می نماید.

«اجتهاد» در فقه اسلامی به معنای استنباط احکام شرعی با شروطی خاص از منابع فقهی یا استنباط احکام و وظایف عملی شرعی از منابع قرآنی، حدیثی، عقل و اجماع است. اجازه اجتهاد از سده هفتم و هشتم در حوزه های علمیه شیعی رواج یافته است. اجازه «امور حسبیه» نوعی از اجازات شرعی است که در آن فقیه و عالمی به فرد مورد اعتماد خود اجازه می دهد دخالت در امور حسبیّه که از اختیارات حاکم شرع است عهده دار شود و مثلاً به نمایندگی از او وجوهات شرعی را از مقلدان و مؤمنان دریافت نماید و طبق صلاحدید خود، هزینه کند و یا بخشی از آن را برای اداره امور حوزه ها به شخص اجازه دهنده، برساند.

اما اجازه در نقل حدیث با رخصت شفاهی و کتبی «شیخ»، «راوی» برای نقل و روایت احادیث مضبوط در متون مجاز می گردد.

اجازه نقل حدیث به عنوان سند تاریخی در شناخت تاریخ زندگی و مرتبه علمی دانشمندان و آگاهی از اندیشه ها و آثار آنان اهمیت دارد.

پیشینه صدور اجازه حدیث به زمان حضور ائمه شیعه (علیهم السلام) باز می گردد. کهن ترین سند که موضوع اجازه در آن به گونه ای خاص مطرح گردیده، روایتی است از «سلیم بن ابی حیه» که از اصحاب حضرت امام صادق علیه السلام به شمار می آید. در این روایت امام صادق علیه السلام به او توصیه کرده تا برای فراگیری حدیث نزد «ابان بن تغلب» برود و سپس می فرماید: «آنچه او بر تو روایت کرد، می توانی از من روایت کنی.» (رجال نجاشی، ص 13)

از مهم ترین آثار مکتوب درباره اجازات «اجازه علامه حلّی برای بنی زهره، اجازات بحار الانوار (ج 104 ـ 105 ـ 106)، اجازة کبیرة اثر سید عبدالله موسوی جزائری و المشیخه اون الاسناد المصّفی الی آل المصطفی از علامه شیخ آقا بزرگ تهرانی و «الطرق و الاسانید الی مرویات اهل البیت (علیهم السلام)» از آیت الله شهاب الدین مرعشی نجفی است.

بعضی از اجازات دربردارندۀ آگاهی های علمی و تاریخی و فهرست آثار اجازه دهنده است. گاهی در متون اجازات وصایای عرفانی و اخلاقی نیز مطرح شده است. در شماری از اجازات محل و تاریخ صدور اجازه اهمیت بسزائی در شناخت بیشتر دانشمندان دارد.

...با توجه به اهمیت موضوع در میراث مکتوب شیعی، چند نمونه از اجازاتی که از مراجع و فقهاء محدثین بزرگ درباره استاد سید هادی خسروشاهی صادر شده است، به دست چاپ سپرده می شود به امید آنکه طلاب و فضلای عصر ما، ضمن اقدام به کسب مدارک رسمی، به کسب اجازات سنتی شیعی نیز اهتمام بورزند.

و انتظار آن است که توجه به کسب فقط مدارک علمی رسمی آنان را از دریافت اسناد ارزشمند علمی ـ فقهی و حدیثی سنتی دور نسازد.
 
0/5 امتياز (0)
نظرات
نام
نام خانوادگي
نشاني پست الكترونيكي
متن