اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلي آبائِهِ في هذِهِ السّاعَهِ وَفي كُلِّ ساعَهٍ وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قائِداً وَناصِراً وَ دَليلاًوَ عَيْناً حَتّي تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً     
 
ويژه نامه
 
يادمان استاد خسروشاهي رحمت الله عليه
 
 
 
 
 
 
نوع خاطره : علما و مراجع


1ـ آيت‌ الله سيد ابوالفضل‌ خسروشاهي‌
برادر بزرگوار آيت‌ الله‌ سيد ابوالفضل‌ خسروشاهي‌ در سال‌ 1320 هجري‌ - 1279 شمسي‌ - در خاندان‌ زهد و تقوي‌،علم‌ و فقاهت‌، اسره‌ محراب‌ و منبر در « تبريز » بدنيا آمد. نسب‌ وي‌ با 27 واسطه‌ به‌ حضرت‌ امام‌ حسين‌، علي‌ بن‌ابيطالب‌ عليهما السلام‌ مي‌رسد. (1) پدران‌ وي‌ - تا آنجا كه‌ تاريخ‌ موجود خاندان‌ نشان‌ مي‌دهد - جمله‌ از علماي‌ حقيقت‌ و فقهاي‌ شريعت‌، پاسداران‌فضيلت‌ و يادآوران‌ اهل‌ بيت‌ عصمت‌، در عراق‌ و ايران‌ بوده‌اند...

پدر: مرحوم‌ آيت‌الله‌ حاج‌ سيد مرتضي‌ خسروشاهي‌، در سال‌ 1299 هجري‌ در نجف‌ اشرف‌ به‌ دنيا آمده‌ و در همانجابه‌ تحصيل‌ پرداخت‌ و به‌ مراتب‌ كمال‌ در علم‌ و عمل‌ رسيد و با اجازاتي‌ از مرحوم‌ سيد يزدي‌ و شيخ‌ نائيني‌، در اجتهاد، به‌ ايران‌ برگشت‌ و در « تبريز » سكونت‌ نمود و به‌ تدريس‌ و تعليم‌ و تأليف‌ پرداخت‌ و از جمله‌ مراجع‌ تقليدعصر، در « آذربايجان‌ » بود و داراي‌ تأليفات‌ و آثار بسياري‌ است‌ كه‌ از آنجمله‌: « شرح‌ مكاسب‌ » - خيارات‌(2) - « حديث‌الغدير »، « هدايت‌ الامة‌ »، « رساله‌ عمليه‌ » و « حاشيه‌ عروه‌ » به‌ چاپ‌ رسيده‌ است‌ و بقيه‌ تأليفات‌ آن‌ مرحوم‌، از جمله‌مخطوطات‌ كتابخانه‌ حقير است‌. مرحوم‌ والد در « نجف‌ اشرف‌ » به‌ خاك‌ سپرده‌ شد.

پدر بزرگ‌: مرحوم‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ سيد احمد خسروشاهي‌، به‌ سال‌ 1266 هجري‌، در نجف‌ اشرف‌ به‌ دنيا آمد و به‌تحصيل‌ پرداخت‌ واز شاگردان‌ مبرز مرحوم‌ علامه‌ بزرگوار، حاج‌ ميرزا حبيب‌ الله‌ رشتي‌ و شيخ‌ محمد حسن‌ ممقاني‌محسوب‌ مي‌شد و تأليفاتي‌ در فقه‌ و اصول‌ داشت‌ كه‌ شرح‌ « حجية‌القطع‌ و الظن‌ » شيخ‌ انصاري‌ و مباحث‌ فقهي‌:« الرسالة‌ الباقريه‌ » حواشي‌ بر « مشكاة‌ » والد خود، در اصول‌، از آنجمله‌ است‌ و همه‌ آنها، يكجا، در نجف‌ به‌ چاپ‌رسيده‌ است‌.
آن‌ مرحوم‌ در « مدينه‌ » وفات‌ يافت‌ و در « بقيع‌ » مدفون‌ گرديد. (3)

جد: جد آن‌ مرحوم‌، آيت‌ الله‌ حاج‌ سيد محمد خسروشاهي‌، در سال‌ 1229 هجري‌، در « كربلا » به‌ دنيا آمد و همراه‌والد خود، علامه‌ بزرگوار آيت‌ الله‌ حاج‌ سيد علي‌ خسروشاهي‌، به‌ نجف‌ اشرف‌ رفت‌ و در همانجا به‌ تحصيل‌ پرداخت‌تا آنكه‌ يكي‌ از مراجع‌ معروف‌ نجف‌ در عصر خود گرديد. وي‌ پس‌ از استادش‌، مرحوم‌ شيخ‌ مرتضي‌ انصاري‌، از اساتيدبزرگ‌ نجف‌ به‌ حساب‌ مي‌آمد و پس‌ از وفات‌ در حرم‌ مطهر امام‌ علي‌ عليه‌السلام‌ مدفون‌ گرديد.
از آثار علمي‌ آن‌ مرحوم‌ كتاب‌: « مشكات‌ المصابيح‌ » در علم‌ اصول‌ است‌ كه‌ در 364 صفحه‌، قطع‌ بزرگ‌ - به‌ سال‌1310 هجري‌ به‌ چاپ‌ رسيده‌ است‌ .(4)

جد بزرگ‌: مرحوم‌ آيت‌الله‌ سيد علي‌ حسيني‌ خسروشاهي‌ است‌ كه‌ در سال‌ 1200 هجري‌ در « تبريز » به‌ دنيا آمد وبراي‌ ادامه‌ تحصيل‌ به‌ نجف‌ اشرف‌ رفت‌ و در همانجا اقامت‌ گزيد. وي‌ از نظر علمي‌، در عصر خود از فقهاي‌ بزرگ‌ بودو فرزندش‌ در مقام‌ فضل‌ و علم‌ وي‌ در كتاب‌ خود مي‌نويسد: « ... من‌ از پدر بزرگوارم‌، جامع‌ معقول‌ و منقول‌، حاوي‌فروع‌ و اصول‌، تحكيم‌ كننده‌ مباني‌ مسائل‌ حلال‌ و حرام‌، ممهد قواعد شرايع‌ و احكام‌، معلم‌ اصول‌ و مفسر رموز، زبده‌علماء و محققين‌، عمدة‌ الفقهاء والمدققين‌، حاج‌ سيد علي‌ حسيني‌ خسروشاهي‌، انتظار دارم‌ كه‌ در ضمن‌ بررسي‌كتاب‌ بر رفع‌ اشكالات‌ و اشتباهات‌ و نواقص‌ آن‌ بپردازد... » .(5)

                                                                         * * *
... در چنين‌ خانداني‌، برادر بزرگوار، به‌ دنيا آمد و به‌ تحصيل‌ پرداخت‌ و پس‌ از طي‌ مقدمات‌، براي‌ ادامه‌ تحصيل‌ راهي‌نجف‌ شد و سالياني‌ دراز در محضر اساتيدي‌ چون‌ مرحوم‌ مشكيني‌ (صاحب‌ حاشيه‌ بركفايه‌) و مرحوم‌ ايرواني‌(صاحب‌ حاشيه‌ بر مكاسب‌) و مرحوم‌ فيروز آبادي‌ بزرگ‌ و مرحوم‌ حاج‌ سيد يونس‌ اردبيلي‌، و ديگر علماي‌ بزرگ‌نجف‌،به‌ تلمذ پرداخت‌ و سپس‌، در دوران‌ اختناق‌ سياه‌ رضاخاني‌، به‌ ايران‌ بازگشت‌ و در تبريز سكونت‌ گزيد...: « ...آيت‌ الله‌ سيد ابوالفضل‌ خسروشاهي‌، عالم‌ زاهدي‌ كه‌ همواره‌ به‌ پاسداري‌ از شريعت‌ و ارشاد مردم‌ به‌ راه‌ حق‌ و امر به‌معروف‌ و نهي‌ از منكر پرداخت‌... » (6)

اما در آن‌ دوران‌ سياه‌ ديكتاتوري‌، دفاع‌ از شريعت‌ و بيان‌ حقيقت‌ « جرمي‌ » بود كه‌ رضاخان‌ و مزدورانش‌ راتحمل‌ناپذير بود به‌ همين‌ دليل‌، و پس‌ از افشاي‌ مفاسد كشف‌ حجاب‌ و زورگويي‌ نظام‌ در اين‌ رابطه‌ و هشدار دادن‌ به‌مردم‌، با توقيف‌ شبانه‌ و ارعاب‌ ايشان‌ كه‌ همزمان‌ با تبعيد والد معظم‌، مرحوم‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ سيد مرتضي‌ خسروشاهي‌و ديگر علماي‌ تبريز به‌ « سمنان‌ » بود( 1314 شمسي‌ كه‌ راقم‌ اين‌ سطور هنوز بدنيا نيامده‌ بود!) مانع‌ از ادامه‌ مبارزه‌شدند و برادر بزرگوار از ظلم‌ دژخيمان‌ بستري‌ شد و يك‌ عمر تمام‌، درد و رنج‌ آن‌ دوران‌ را با خود همراه‌ داشت‌... البته‌چيزي‌ نگذشت‌ كه‌ « دوران‌ باطل‌ » بپايان‌ رسيد و اين‌ بار نه‌ تنها « پدر » از تبعيدگاه‌ برگشت‌، بلكه‌ برادر ديگر، آيت‌ الله‌حاج‌ سيد احمد خسروشاهي‌ هم‌ از« قم‌ » به‌ « تبريز » آمد و مبارزه‌ براي‌ « طاغوت‌ زدايي‌ » آغاز شد...

... سلطه‌ ظالمانه‌ عسس‌هاي‌ دمكراتهاي‌ وابسته‌ و اعلام‌ تجزيه‌ آذربايجان‌ و تشكيل‌ حكومت‌ قلابي‌: « آذربايجانين‌دمكرات‌ فرقه‌ سنين‌، ملي‌ حكومتي‌! » باعث‌ شد كه‌ نبرد پدر و دو برادر، عليه‌ « متجاسرين‌ » و نظام‌ منحوسشان‌ شدت‌يابد... تا آنجا كه‌ نام‌ آنان‌ در « ليست‌ سرخ‌ » آقايان‌ باصطلاح‌ « دمكراتها! » جاي‌ گرفت‌ و قرار بر آن‌ بوده‌ كه‌ در روز « قان‌بايرامي‌ » - عيد خون‌ -! همراه‌ ديگر علماي‌ بزرگ‌ مبارز تبريز به‌ دار آويخته‌ شوند... كه‌ اين‌ بار نيز با قيام‌ مردم‌آذربايجان‌ و فرار مزدوران‌ وابسته‌ به‌ اجنبي‌، به‌ آنسوي‌ مرزها، دوران‌ قلدري‌ اين‌ گروه‌ ستمگر نيز به‌ پايان‌ رسيد و مسجدبازار تبريز، به‌ عنوان‌ سنگر تسخير ناپذير پدر و فرزندانش‌، باقي‌ ماند و از همانجا، مبارزه‌ با طاغوت‌، ادامه‌ يافت‌...

گفتني‌ است‌ كه‌ پس‌ از فرار سران‌ فرقه‌ دمكرات‌ و تسخير و آزادي‌ شهر ما به‌ وسيله‌ مردم‌، سه‌ روز بعد « ارتش‌ »! شاهي‌از « ميانه‌ » وارد تبريز شد و بعد از آن‌ « شاه‌ » به‌ تبريز آمد و عليرغم‌ فشار، و شرايط‌ مساعد روز، نه‌ پدر و نه‌ برادران‌،حاضر به‌ « ديدار با شاه‌ در مدرسه‌ طالبيه‌ » نشدند و اين‌ روش‌ هميشگي‌ آنان‌ با حكام‌ بود كه‌ شرح‌ و تفصيل‌ آن‌ در اين ‌مقال‌ مختصر نگنجد... اما نقل‌ دو خاطره‌ از چگونگي‌ برخورد اين‌ برادر بزرگوار با طاغوتيان‌، بي‌ مناسبت‌ نخواهد بود.
 
                                                                          * * *
... پس‌ از قيام‌ 15 خرداد و كشتار مردم‌ و دستگيري‌ امام‌، مبارزه‌ در تبريز اوج‌ گرفت‌... پرچمدار مبارزه‌، برادر ديگرم‌آيت‌ الله‌ حاج‌ سيد احمد خسروشاهي‌ و شهيد آيت‌الله‌ قاضي‌ طباطبايي‌ بودند... « تيمسار! مهرداد » رييس‌ شهرباني‌ وساواك‌ تبريز، به‌ ديدار برادرم‌ آمده‌ بود تا توسط‌ ايشان‌، به‌ برادر ديگر، اخطار كند كه‌ ادامه‌ اين‌ روش‌ و « تحريك‌ مردم‌ درمسجد بازار عليه‌ قانون‌ اساسي‌ و مقدسات‌ كشور »!! قابل‌ گذشته‌ و اغماض‌ نيست‌ و اين‌ « اخطار » هم‌ جدي‌ است‌... برادر بزرگوار گفته‌ بود: « وظيفه‌ برادرم‌ ابلاغ‌ حق‌ است‌ و اين‌ يك‌ تكليف‌ شرعي‌ او است‌ و تشخيص‌ چگونگي‌ آن‌ هم‌بعهده‌ من‌ و شما نيست‌ و من‌ فكر نمي‌كنم‌ كه‌ با اخطار شما، او از عقيده‌ خود و بيان‌ حقيقت‌ دست‌ بردارد... »!

...و طولي‌ نكشيد كه‌ آيت‌الله‌ حاج‌ سيد احمد، همراه‌ شهيد قاضي‌ طباطبايي‌، حجت‌الاسلام‌ و المسلمين‌ حضرت‌آقاي‌ حاج‌ سيد مهدي‌ دروازه‌اي‌، حجت‌الاسلام‌ حضرت‌ آقاي‌ حاج‌ شيخ‌ محمد حسين‌ انزابي‌ ( نماينده‌ سابق‌ تبريز درمجلس‌ شوراي‌ اسلامي ‌) و مرحوم‌ حاج‌ ميرزا حسن‌ ناصر زاده‌ (واعظ‌) شبانه‌ دستگير و به‌ زندان‌ « قزل‌ قلعه‌ » تهران‌انتقال‌ داده‌ شدند...
چند ماه‌ بعد، « تيمسار! مهرداد » به‌ شيراز انتقال‌ يافت‌ و در آنجا بعلت‌ « انحراف‌ اخلاقي‌؟ » توسط‌ نوجواني‌ به‌ قتل ‌رسيد و موجب‌ شرمساري‌ بيشتر ژنرالهاي‌ شاهي‌ شد...

بعد از مهرداد، قدر قدرت‌ تبريز « سرهنگ‌ سليمي‌ » بود كه‌ او هم‌ خود را « يكه‌ تاز » ميدان‌ مي‌دانست‌... اين‌ بار او برادرپير و بيمار، آيت‌الله‌ سيد ابوالفضل‌ را به‌ ساواك‌ « احضار »! كرده‌ بود، ولي‌ چون‌ او نرفت‌، جناب‌ سرهنگ‌ به‌ « اخطارجدي‌ » پرداخت‌ و به‌ نقل‌ برادر ديگرم‌ - آقاي‌ حاج‌ سيد جعفر خسروشاهي‌ - كه‌ خود شاهد جلسه‌ بوده‌، جناب‌سرهنگ‌ به‌ منزل‌ ما آمد و هشدار داد كه‌ او نمي‌تواند در منبر مسجد بازار « عليه‌ رباخواري‌ كه‌ سيستم‌ بانكي‌ مملكت‌ برآن‌ استوار است‌ » سخن‌ بگويد و آنرا « نوعي‌ تحريك‌ مردم‌ » ! قلمداد كرده‌ بود كه‌ « بايد تعهد بدهد » ديگر از اين‌ سخنان‌بر زبان‌ نياورد!...

مرحوم‌ اخوي‌ بزرگوار از اين‌ وقاحت‌ و بيشرمي‌ برآشفته‌ و گفته‌ بود: « من‌ تعهد مي‌دهم‌ كه‌ هر هفته‌ درباره‌ چگونگي‌احكام‌ الهي‌، از جمله‌ حرمت‌ رباخواري‌، در مسجد تبريز صحبت‌ كنم‌... » ! ... سرهنگ‌ سليمي‌ از اين‌ « گستاخي‌ » !! يك ‌روحاني‌ خشمناك‌ گشته‌ و تلفني‌ خواستار شده‌ بود كه‌ مأمور براي‌ دستگيري‌ و زنداني‌ كردن‌ ايشان‌ اعزام‌ شود ولي‌ تارسيدن‌ مأمور، ايشان‌ از آن‌ منزل‌ رفته‌ بود و عليرغم‌ تهديد، هر هفته‌ در روزهاي‌ جمعه‌، در مسجد بازار، بيان‌ احكام‌همچنان‌ ادامه‌ داشت‌...
 
                                                                           * * *
... انقلاب‌ اسلامي‌ پيروز شد و « سرهنگ‌ سليمي‌ » هم‌ در زباله‌ داني‌ تاريخ‌ به‌ « تيمسار !مهرداد » ملحق‌ گرديد و برادرپير، بدون‌ هيچ‌ توقعي‌، همچنان‌ مدافع‌ انقلاب‌ باقي‌ ماند تا آنكه‌ بيماري‌ او شدت‌ يافت‌ و خود نتوانست‌ به‌ مسجدبرود... در اوائل‌ انقلاب‌ روزي‌ بمن‌ گفت‌: تو چرا به‌ تبريز نمي‌آيي‌؟ مسجد خالي‌ است‌... گفتم‌: آقا داداش‌! ميداني‌ كه‌خلق‌ الله‌ للحروب‌ رجالا! هر كسي‌ بهر كاري‌ ساخته‌ شده‌ و من‌ اگر بر خلاف‌ ذوق‌ و استعداد خود كاري‌ را انجام‌ دهم‌،فكر نمي‌كنم‌ كه‌ نتيجه‌ مثبتي‌ داشته‌ باشد... من‌ اهل‌ پيشنمازي‌ نيستم‌... و او بشوخي‌ گفت‌: « آري‌، تو از اول‌ كله‌ات‌ بوي‌قرمه‌ سبزي‌ مي‌داد!... »

اما برادر نمي‌خواست‌ مسجد بازار، اين‌ سنگر تسخيرناپذير تبريز خالي‌ بماند و از آيت‌الله‌ مدني‌ خواست‌ كه‌ به‌ مسجد ما بيايد و او هم‌ مخلصانه‌ پذيرفت‌ و آمد... تا كه‌ شهيد شد... و اكنون‌ برادر پير بيت‌، ديگر در ميان‌ مانيست‌ و مسجدبازار خاموش‌ است‌ و « رمضان‌ تبريز » هم‌ شاهد « ياد » سلاله‌ پاك‌ « يادآوران‌ » دويست‌ ساله‌ بيت‌ ما نخواهد بود... ولي‌ نه‌، اگر توفق‌ خدمت‌ در سنگر « مسجد و محراب‌ » تبريز نصيب‌ حقير نشد، « تاريخ‌ پر بار بيت‌ » در اينجا خاتمه‌نمي‌يابد... رهروان‌ ديگري‌ در راهند و مايه‌ اميد... برادرزاده‌ گرامي‌، آقا سيدرضا خسروشاهي‌، (كه‌ فكر مي‌كنم‌ هنوز درقيد و بند القاب‌ نيست‌! ) هم‌ اكنون‌ از فضلاي‌ حوزه‌ علميه‌ قم‌ بحساب‌ مي‌آيد و اميد كه‌ هميشه‌ در « قم‌ » جا خوش‌ نكندو جاي‌ پدران‌ را در تبريز خالي‌ نگذارد...

اشاره‌ كردم‌ كه‌ درد و رنج‌ ناشي‌ از ارعاب‌ دژخيمان‌ رضاخاني‌ - بويژه‌ جلادي‌ بنام‌ « الله‌ سيز حسن‌ خان‌ » (حسن‌ خان‌بي‌ خدا !) پنجاه‌ سال‌ تمام‌ در جسم‌ ناتوان‌ و رنجور او بيادگار مانده‌ بود، ولي‌ يادم‌ رفت‌ بگويم‌ كه‌ من‌، هيچوقت‌ و هرگز،حتي‌ براي‌ يكبار هم‌ از او ناله‌اي‌ كه‌ حاكي‌ از نارضايتي‌ باشد، نشنيدم‌ تا آنكه‌ سرانجام‌، در 20/8 سال‌ 1365 در تبريز به‌لقاء حق‌ پيوست‌ و در همان‌ شهر به‌ خاك‌ سپرده‌ شد... و از خود جز دو اطاق‌ موروثي‌ پدري‌، و لوازم‌ بسيار محدود آن‌،باضافه‌ تعدادي‌ كتاب‌، هيچ‌ چيز ديگري‌ باقي‌ نگذاشت‌... از برادر بزرگوار، علاوه‌ بر يادداشتهاي‌ متفرقه‌، كتاب‌ مفيد و ارجداري‌، بنام‌ « نهج‌ البيان‌ » بيادگار مانده‌ است‌ كه‌ شامل‌منتخبي‌ از خطبه‌ها و سخنان‌ گهربار پيامبر اكرم‌ (ص‌) و ائمه‌ اطهار ( تا امام‌ باقر عليه‌ السلام‌) مي‌باشد و حدود 250صفحه‌ بقطع‌ بزرگ‌ است‌ و متأسفانه‌ تاكنون‌ اين‌ اثر گرانبها تكميل‌ نشده‌ و به‌ چاپ‌ نرسيده‌ است‌..
(رحمت‌ اللّه‌ عليه‌ رحمة‌ واسعه‌)
 
 
2ـ آيت‌ الله سيد احمد خسروشاهي‌
... براد ديگرم‌، آيت‌الله‌ آقا سيد احمد خسروشاهي‌ در 26 ربيع‌ الثاني‌ سال‌ 1330 هـ به‌ دنيا آمد و پس‌ از طي‌ مراحل‌كودكي‌ و آموزش‌هاي‌ مقدماتي‌، سطح‌ را در نزد والد ماجد و اساتيد ديگر آموخت‌ و پس‌ از تبعيد والد به‌ « سمنان‌ » وسپس‌ « مشهد » در دوره‌ رضاخان‌ - در سال‌ 1314 ش‌، بمناسبت‌ مخالفت‌ ايشان‌ با رژيم‌ پهلوي‌ و بويژه‌ مسئله‌ كشف‌حجاب‌ - برادر بزرگوار نيز به‌ مشهد رفت‌ و در آنجا از محضر اساتيدي‌ چون‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ آقا حسين‌ قمي‌، آيت‌ اللّه ‌ميرزا ابوالحسن‌ انگجي‌، آيت‌ اللّه‌ آقا ميرزا محمد آقازاده‌ خراساني‌ استفاده‌ نمود و سپس‌ همراه‌ پدر به‌ تبريز برگشت‌ ودو سال‌ بعد، براي‌ ادامه‌ تحصيل‌ به‌ قم‌ رفت‌ ودر حوزه‌ علميه‌ قم‌:  « در درس‌ مرحوم‌ آيت‌ اللّه‌ حائري‌ يزدي‌ و آيت‌ اللّه‌ حجت‌ و بالاخص‌ مرحوم‌ آيت‌ اللّه‌ حاج‌ سيد محمد تقي‌خوانساري‌ حاضر شد تا بمدارج‌ علم‌ و كمال‌ ارتقاء يافت‌ و سالها در حوزه‌ علميه‌ تدريس‌ فقه‌ و اصول‌ و كلام‌ و اخلاق‌نمود... وي‌ داراي‌ محامد اخلاق‌ و محاسن‌ آداب‌ و ملكات‌ فاضله‌ و عالمي‌ متين‌ و فكور و قليل‌ المعاشره‌ و وقور و ذاكربود... ».(7)

يكي‌ از علماي‌ معروف‌ و محقق‌ تبريز، بنام‌ شيخ‌ ولي‌ الله‌ سرابي‌ كه‌ خود داراي‌ تأليفاتي‌ است‌ واز شاگردان‌ برادربزرگوار بود، در ضمن‌ شرح‌ حال‌ ايشان‌ مي‌نويسد: « ... در قم‌ چهار سال‌ از محضر استاد آيت‌ اللّه‌ حائري‌ استفاده‌ نمود و سپس‌ در درس‌ آيت‌اللّه‌ حجت‌ شركت‌ كرد و درمرحله‌ پاياني‌، مدت‌ مديدي‌ در جلسات‌ درس‌ آيت‌ اللّه‌ حاج‌ سيد محمد تقي‌ خوانساري‌ حضور يافت‌ و به‌ مراحل‌ عاليه‌ در فقه‌ و اصول‌ نائل‌ آمد و سپس‌ به‌ تبريز مراجعت‌ نمود و به‌ تدريس‌ و تبليغ‌ در اين‌ شهر پرداخت‌... ». (8)

صفحات -> 1 - 2

0/5 امتياز (0)
نظرات
نام
نام خانوادگي
نشاني پست الكترونيكي
متن